Duyuru: Üyelik sistemimiz durdurulmuştur. Lütfen görüş ve önerilerinizi iletişim sayfamızdan bizlere bildiriniz.
| Menü |
 Ana Sayfa
Tüm Şiirler
Sizden Gelenler
Şairler
Yeni Şiirler
En İyi Şiirler
İletişim
|
| Son eklenenler |
|
Geldi hazân, Yine hüzün, Yine Hoşçakal Gönlümün Nazlısı Seni Seven Yüreğime Sor Beni Ey Denizler Kraliçesi Myra Gülleri sana bırakıp dikenlere Boynumda Kendi Ellerim Elini Vermiyor Hayat! Sustum! Acıyı görmek mi istiyorsun? Beni hiç sevmedin mi sen? |
| İstatistikler |
|
Toplam Şiir: 27583 Toplam Şair: 4525 |
| Dost Siteler |
|
|
| Harflere Göre Şiirler , Şairler - Arama | |||||||
|
| Onun Doğuşu ve Demirhane Bacası |
|
Demirhane bacası ki
yağmurda ümitsiz ve müntekim dururdu. Ve rüzgâr ki kendini kaldırıp kaldırıp demirhane bacasına vururdu. Ve siyah bir yelken gibi gece rüzgârdayken, sahip değilken ağaçlar dallarına, kuşlar kanatlarına, ve çekerken karanlıktan yıldırımları toprak, insanlar ve âletler bırakıp kaldırımları derin uykulardayken bir zemin katında bir çocuk doğdu. Yıldızlar teker teker deste deste yandılar. Yıldızlar, onun çocuk gözleri gibi aydınlık ferah veren kerim olandılar... Demirhane bacası ışıyıp gülümsedi, dedi : « ? Zemin katında doğan bil ki o dur. Rehber ve delil ki o dur. Fikri derin, şefkati gani, gazabı yamandır, âletsizlerin oğlu, âletsizlere âlet verecek olandır. O, onların içinde, onların önünde o, matem gecesinde, kavga yerinde, bayram gününde o. Ve o her yanından ana kucağı gibi saracaktır onları. Ona ram olacak dört kadim unsur : âteş ve toprak, rüzgâr ve yağmur. Ve körler hikâyesinin son babını o, tekmil ettirecektir. Yazacaktır insanoğlu öz kitabını bilerek isteyerek.» Sustu demirhane bacası. Söküyor şafak. |
Rss